Archief

Met verdriet heeft de Parkinson Vereniging kennisgenomen van het overlijden van Jerney Kaagman. De vereniging betuigt haar oprechte medeleven aan haar familie, vrienden en andere naasten.  

Na 55 jaar samen in goede tijden en slechte tijden is het toch zover gekomen: mijn partner is op 20 juli opgenomen in een zorginstelling. Nog geen 100 meter van me vandaan. Bij slecht weer kan ik droog aankomen via de parkeergarage.

Heel veel vragen die ons bereiken gaan over de medicatie. Veel vragen gaan over medicatietekorten. Maar veel vragen gaan ook over de pillen zelf. Waarom zien ze er anders uit, en waarom krijg je niet steeds dezelfde?  

Ik was laatst bij een vriendin op de thee en onverwacht bleef ik eten. Zij had al eten klaargemaakt voor die dag, een pastasalade met tonijn. Ze twijfelde of ze de gekookte eieren die klaarstonden om toe te voegen, er wel in zou doen. Als parkinson patiënt moht ik immers geen ei(wit) eten.

Negen maatschappelijke organisaties, samenwerkend met omwonenden van landbouwpercelen als AARDige Buren, roepen staatssecretaris Erkens op te stoppen met het Convenant toekomstbestendige gewasbescherming. Dit convenant is niet getekend door enige maatschappelijke partij en kan dus niet rekenen op draagvlak vanuit de samenleving. In zijn Kamerbrief over het convenant van april jl. erkent de staatssecretaris dat dit wel nodig is. Wij concluderen daarom dat het Convenant toekomstbestendige gewasbescherming is geklapt.

Het gaat goed met mij. Alleen loop ik nog niet goed. Het euvel zit hem in mijn linkerbeen, waar een peesafscheuring, een soepele tred belemmert. Nooit heb ik dit zo, sterk belemmerd ervaren, als nu. Neemt niet weg dat ik me verder uitstekend voel.

Vorige week vrijdag werd ik gebeld door een verslaggever van nu.nl. Wat ik vond van de zomeractie van de Lidl met biologische bloemen. Ik had het stuk nog niet gelezen tot zij belde.

Als ik de krant opensla, het NOS-nieuws van acht uur kijk, of zomaar een ronde door de stad loop vliegt de wereld mij soms gewoon aan. En krijg ik het gevoel dat ik het niet meer begrijp. De narcistische wereldleiders die zonder enige empathie en zonder enig fatsoen hele democratieën om zeep helpen. Die zonder schroom zichzelf verrijken, wetten dusdanig aanpassen zodat zij ongestoord alles naar hun hand kunnen zetten. Eerst keek ik daar met stijgende verbazing naar. Maar inmiddels is dit omgeslagen naar verachting. Is dit de wereld waar je je kinderen in op wilt laten groeien? Is dit de wereld waar je je kleinkind een veilige haven kunt bieden?

In een eerdere blog ging het over de ongenodigde gast RBD die altijd met je meegaat ook als je ergens anders een nachtje blijft slapen. Dit is over het algemeen gepland en dus kun je hiermee rekening houden.