Archief

Dat waren de woorden die de neuroloog uitsprak na mijn DaT-scan, die gemaakt was om parkinson uit te sluiten. Mijn klachten pasten bij parkinson, maar mijn leeftijd niet. Daardoor werd die diagnose al snel van tafel geveegd en leek het geen serieuze mogelijkheid. 

Niks is moeilijker dan je man achteruit te zien gaan. Gisteren probeerde hij met de ergotherapeut of fietsen nog een optie was. Al snel bleek dat dat niet zo was. Misschien nog met een driewieler of zitfiets. Maar de vraag is of zijn reactievermogen in het verkeer nog goed is. Niet meer autorijden, niet meer fietsen, wandelen kan ook niet meer lang. Het is inleveren. Elke dag een beetje meer.

Ik heb samen met mijn lief een to-do lijstje gemaakt. Geen bucketlist, maar gewoon een lijstje met wensen die er nog zijn en die als het mogelijk is nog in vervulling kunnen gaan. Met een camper op reis is er één van. 

Monique Bosman is ambassadeur van het World Parkinson Congress 2026. Haar echtgenoot Marco is actief als vrijwilliger tijdens dit congres, dat plaatsvindt in Phoenix Arizona van 24 tot en met 27 mei. In haar vlogs vertelt Monique, tevens actieve vrijwilliger van de Parkinson Vereniging, over wat zij meemaakt tijdens dit congres.

Monique Bosman is ambassadeur van het World Parkinson Congress 2026. Haar echtgenoot Marco is actief als vrijwilliger tijdens dit congres, dat plaatsvindt in Phoenix Arizona van 24 tot en met 27 mei. In haar vlogs vertelt Monique, tevens actieve vrijwilliger van de Parkinson Vereniging, over wat zij meemaakt tijdens dit congres.

Gedicht door Danny van Strien

Monique Bosman is ambassadeur van het World Parkinson Congress 2026. Haar echtgenoot Marco is actief als vrijwilliger tijdens dit congres, dat plaatsvindt in Phoenix Arizona van 24 tot en met 27 mei. In haar vlogs vertelt Monique, tevens actieve vrijwilliger van de Parkinson Vereniging, over wat zij meemaakt tijdens dit congres.

Ik doe mee met stapril. Ik dacht: iedere dag 10.000 stappen, dat moet mij wel lukken! En jawel hoor, het lukt, maar toch valt het tegen. Want het komt dus iedere dag terug, ook als ik moe ben, ook als ik me niet lekker voel en ook als het slecht weer is.

Dat er licht aan het einde van de tunnel is, is maar een algemene term. Dat er nog kwaliteit van leven beloofd kan worden, is een wonder. In die bubbel zit ik nu. Al 12 jaar gegrepen door de ziekte parkinson. En door een langzame progressieve ontwikkeling heeft het jaren geduurd om zo ver te komen als ik nu ben. En nu loopt het vast. Er zullen keuzes gemaakt moeten worden om verder te kunnen. De medicijnen brengen mij niet meer wat ze brachten. Ze leven hun eigen leven en het zijn voor mij de bijwerkingen die het zwaar en vermoeiend maken. Ik hou van dansen, maar dansen in mijn stoel mijn is de overtreffende factor.