Archief

Veel parkinsonpatiënten, die dat nog kunnen, doen aan verbetering van hun conditie. Dat valt niet altijd mee i.v.m. de vermoeidheidsklachten. Ook ik heb daar last van. Ik lig veel op bed. Kom ’s morgens maar moeilijk op gang. Slaap minstens tien uur per nacht en ga ’s middags ruim een uur naar bed. ’s Avonds ga ik het liefste om uiterlijk half tien slapen. De dag zit erop.

Progressieve supranucleaire verlamming (PSP) is een zeldzame progressieve aandoening, die hersencellen aantast die zorgen voor balans, lopen, bewegen van de ogen, spraak, slikken en denken. PSP is de meest voorkomende vorm van atypisch parkinsonisme, maar is nog steeds een zeldzame hersenziekte. Vijf tot 6 per 100.000 mensen hebben PSP. Ter vergelijking komt de ziekte van Parkinson meer dan 10 keer zo vaak voor.

Augustus is ook voorbijgevlogen. Ik weet niet hoe jullie die warmte vonden maar voor mij mocht het best wat minder warm. 

Ik vroeg Souff onlangs of ze mij veranderd vond het afgelopen jaar. Best wel, zei ze. Zowel geestelijk als lichamelijk. Ze vond dat het snel was gegaan, iets waar zij zich zorgen over maakt. Ik schrok daar een beetje van en vroeg haar met voorbeelden te komen.

Ik had een driewieler gekocht. Ik reed tot dan toe op een herenrijwiel. Dat was niet ideaal. Het licht springt op groen en uit alle macht probeer ik zoveel snelheid te maken dat ik mijn voet op de andere trapper kan krijgen zodat ik met twee benen vaart kan maken. Soms lukt dat, meestal niet. De andere trapper wil niet meewerken en blijft op 90 graden staan.

Een verdubbeling van het aantal mensen met Parkinson in de komende 10 tot 20 jaar. Dat verwachten neurologen die onderzoek doen naar de ziekte van Parkinson. En dat geldt zeker niet alleen voor 60-plussers. Steeds vaker krijgen ook jonge mensen de ziekte, zoals Annelien: "Ik had er nog nooit van gehoord dat je als jonge vrouw Parkinson kan krijgen."

Bron: RTL Nieuws

Na een tijdje rust en onderzoek zijn we voor 100% weer bezig. - Toon van Lieshout

Gastblogger woont met haar man en twee Hollandse Smoushonden grotendeels in Normandië aan het eind van een doodlopend weggetje. Na jaren vage en onduidelijke klachten heeft ze zelf haar diagnose gesteld en die bevestigd gekregen. Ze schrijft al jaren blogs maar dat raakte het afgelopen jaar in het slop. Ze werkt als online redacteur voor een niche-tijdschrift.

Niemand weet wat zijn of haar toekomst zal brengen, slechts een paar dingen weten we zeker, met het ouder worden gaat het allemaal wat minder soepel en vroeg of laat geef je de pijp aan Maarten.